Op een wonderschone zonnige dag, in een over het algemeen natte zomer, verzamelen zich zo’n 50 wielrenners in de kantine van Orca. Toch wel een beetje gespannen worden er handen geschud met oud ploeggenoten, bestuurders, coaches en vrienden. Onder het genot van een warm kopje koffie worden tactieken besproken en zenuwen weg gelachen.

Na een korte instructie van Stijn, die het peloton die dag zal voorrijden, vertrekken de renners naar de start van de ploegentijdrit. In teams van  4 tot 6 renners moeten de ploegen een afstand van 19km zo snel mogelijk afleggen. De tijd van de 4e man telt. Na 8 kilometer wordt de eerste man door de bezemwagen opgepikt. Gelukkig bleef het bij een paar schaafwonden, al kan zijn fiets daar niet meer over meepraten. De velbegeerde wisselbokaal, genaamd de Snokbokaal, ging naar Oud Zwaar van onze donkerblauwe buren (er moet dus voor volgend jaar harder getraind worden!). Zij deden de rit in een tijd van 26 minuten en 30 seconden.

Na de ploegentijdrit werd in een neutraal peloton gefietst naar de voet van de Amerongse Berg voor de individuele tijdrit. Een voor een gingen de fietsen de berg omhoog. Over een afstand van 1.3km (door een meetfout iets korter dan aangegeven van tevoren) was er zowel een prijs voor de snelste man als voor de snelste vrouw. Op dit onderdeel zegevierde Orca en kreeg de prijsuitreiking aan het einde van de dag toch nog een rode franje. John van der Hoef mocht de Chris van Winden Bokaal meenemen als snelste klimmer in de individuele tijdrit. In een tijd van 2.45.7 was hij boven. Annemieke Eijgelaar was de snelste vrouw in een tijd van 3.01.0 en kreeg daarvoor een mooie bos bloemen. De organisatie geeft toe onze vrouwelijke deelneemsters te kort te hebben gedaan en zal dit volgend jaar rechtzetten met zowel een bokaal voor snelste damesploeg en snelste dame in de individuele tijdrit.

Na het tijdrijden was er de gelegenheid om de bidon te vullen en het lichaam te revitaliseren met een lekker gelletje… Helemaal opgefrist begon toen het gehele peloton aan de grote ronde. Wegens drukte op de weg werd het een getemporiseerd rondje, waardoor iedereen des te frisser was voor een eindsprint over de breedte van de weg van het Zeisterspoor. In een armada van renners, wist Jens Achterberg van onze donkerblauwe buren zijn fiets als eerste over de streep te brengen. Hij bocht, bij terugkomst op de loods, de Dick Bruntink Bokaal in ontvangst nemen.

De organisatie vond het een erg geslaagde dag. Met de lessen geleerd van deze eerste editie, gaan we zeker volgend jaar een nog betere Wielerronde neerzetten. En daarbij, we moeten toch op zijn minst de (Oud-)Orcanen de kans geven om zich op de donker blauwe buren te revancheren!

Iedereen enorm bedankt en tot volgend jaar!

Alle foto’s van die dag zijn hier te vinden.